Fragment 2:

Honderd kinderen staan al uren op hun blote voeten in de nachtelijke kou. Als één van hen dreigt om te vallen van slaap en vermoeidheid, is er altijd wel een bewaker die hen ruw overeind sleurt. Links en rechts worden stompen en klappen uitgedeeld, maar de kinderen geven geen kik. Ze kruipen steeds dichter opeen, slaan de armen om elkaar heen en proberen het klapperen van hun tanden te bedwingen. De groteren nemen de kleintjes in hun midden, trachten hen te beschermen tegen de gure wind die door de dunne nachtkleding dringt. Een meisje van een jaar of twaalf trekt haar versleten vestje uit en legt het om de smalle schoudertjes van een klein jongetje dat geluidloos staat te snikken. Het meisje, in het gesticht geplaatst omdat ze imbeciel is, wiegt het kleintje in haar armen tot het beven ophoudt. De andere kinderen maken een dichte kring om haar heen, heffen hun witte gezichtjes naar haar op, smeken stilzwijgend om een klein beetje bescherming. Niet één van deze kinderen heeft ooit een misdaad begaan, niet één van deze kinderen heeft het gruwelijke lot verdiend dat hen te wachten staat. Sidderend van angst zoeken ze troost bij elkaar, niet begrijpend waarom ze uit bed zijn gehaald, waarom de zusters en de broeders hen niet komen helpen. Star van ontzetting kijken ze toe hoe de elfhonderd krankzinnigen van het ‘Apeldoornse Bosch’ op het terrein bijeen worden gedreven, hardhandig tot zwijgen worden gebracht door een razende Aus der Fünten. Bevend van angst krimpen ze ineen als Albert Konrad Gemmeker, met getrokken pistool, naar hen toe loopt.

In een lange rij lopen de kinderen, gedwongen door Gemmeker, naar de open vrachtauto’s die op de oprijlaan staan. Het imbeciele meisje loopt voorop, haar arm nog steeds om de kleine jongen heengeslagen. Achter haar vormen de andere kinderen een lange sliert, dapper hun éne been voor het andere zettend. In de doodse stilte die plotseling over het terrein neerdaalt, herinnert het meisje zich een liedje dat een Christelijke verpleegster haar heeft geleerd. Het maakt niet uit welk geloof je hebt, had de zuster gezegd, we zijn allemaal kindertjes van dezelfde God.
Met trillende stem begint het meisje te zingen:

                         Ik ga slapen, ik ben moe
                         ik ga slapen, ik ben moe
                         sluit mijn beide oogjes toe
                         Here, houdt ook deze nacht
                         over mij getrouw de wacht

                         Boze dat ik heb gedaan
                         zie dat Here toch niet aan
                         schoon mijn zonden vele zijn
                         maak om Jezus wil mij rein

                         Zorg voor de arme kind'ren Heer
                         en herstel de zieken weer
                         ja, voor alle kind'ren saam
                         bid ik U in Jezus naam

                         Sta mijn ouders trouw terzij
                         wees mijn vrienden ook nabij
                         geef ons allen nieuwe kracht
                         door de rust van deze nacht

                         Doe mij dankbaar en gezond
                         opstaan in de morgenstond
                         als ik mijn oogjes opendoe
                         lacht Uw zon mij vriend'lijk toe.